Het lijkt alweer een eeuwigheid sinds ik hier nog een willekeurig hersenspinsel neergeschreven heb. Helaas vliegt de tijd, en met een goed gevulde agenda onbreekt de tijd om nog eens uitgebreid wat te schrijven. Wat is er de laatste tijd zoal gebeurd?

Ten eerste heb ik verscheidene presentaties over België gedaan. Hier en daar een grapje, een steek naar een Braziliaanse tekortkoming, de smile op mijn liefste broer’s gezicht op de foto met Luli (het Braziliaans meisje in mijn gezin) etc. Ik vond het een zeer leuke ervaring om wat te vertellen over België. Ik, Christoffer (Amerikaan) en Veronica (Mexicaanse) hebben presentaties gedaan. In het totaal ben ik 6x voor een groep van 15 – 45 personen gaan staan, telkens een presentatie compleet in het Portuguees (30 min – 1 lesuur). Men stelde veel persoonlijke vragen, maar ook algemene vragen gerelateerd aan typische stereotiepen (”Drinken jullie warm bier?”). Voor de eerste keer in mijn schoolcarrière was ik eens absoluut dé beste in wat ik deed. Ik hou dan ook van presentaties. Ik hou ervan voor een groep te staan, ze aan het lachen brengen, informatie uitwisselen; in het centrum van de belangstelling staan. Ook de leerkrachten waren onder de indruk. Ze vonden mijn presentatie absoluut ‘compleet’ en zeer interessant. Hiep hiep hoera. Ik moet ook zeker Sofie Bogers bedanken aangezien zij mij zeer goed op weg hielp met de eigenlijke powerpoint-presentatie. Voor diegenen die graag zouden weten waar het zoal over ging, klik hier even (en dan op ‘download’ klikken). Het filmpje dat ik in de voorlaatste slide gebruik vind je hier: http://www.youtube.com/watch?v=1B5MZT0TzcE

Vorige week heb ik 8 dagen in Rio de Janeiro (en omstreken) gereisd. ’s Vrijdags aangekomen en direct naar Michiel’s appartement vertrokken om het weekend met hem door te brengen. Van maandag tot woensdag heb ik met gastfamilie in een hotel overnacht om daarna naar een ‘buitenverblijf’ van mijn gastnonkel te gaan, zo’n 50 kilometer uit het centrum. Daar ben ik tot zaterdag gebleven. Helaas was het nogal bewolkt tijdens mijn verblijf, maar het is toch -tijdens een opklaring- gelukt om het wereldberoemde Christus-beeld te zien (Christo Redentor / Corcovado). De foto’s moet ik nog uploaden. Verder heb ik via de taxi en mijn gastouders vanalle leuke plaatsjes kunnen ontdekken, evenals Maracana, het grootste voetbalstadium van Brazilie. Meer info op Wikipedia.

Voor de rest staat er niet meer zó veel speciaal op de agenda. Vandaag (vrijdag 11 juni) doe ik mijn afscheidsfeestje bij mijn thuis, met vrienden van mijn klas, van AFS en vriendinnen van vrienden.

Volgende week, van woensdag tot maandag, ga ik dan ook nog mijn vrienden in Palmital bezoeken.. Hopelijk wordt het afscheid niet té moeilijk. Ik hoop iedereen gewoon snel nog eens te zien aangezien ik totaal geen idee heb wanneer ik terug zal keren naar Brazilië.

”Wat gaat er nu in de (nabije toekomst) gebeuren?” is een vraag die men mij hier vaak stelt.. mijn schemaatje ziet er ongeveer zo uit:
1) aankomen in België en iedereen terug zien
2) een maandje werken in het ZOL om eens eindelijk van dat rood getal af te komen
3) Pukkelpop met Alessandra! (een Italiaanse vriendin die speciaal voor Pukkelpop afkomt)
4) verder studeren! Het zal handelswetenschappen worden aan de HUB, of zo ziet het er toch uit
5) rijbewijs halen.. mama beloofde me al een BMW met een strikje klaar te zetten wanneer ik slaag
6) mijn Portuguees onderhouden
7) terug op een normaal gewicht komen :p

De reis

Wat is er nu gebeurd tussen mijn laatste blogpost en vandaag.. 1 februari heb ik dan het vliegtuig genomen van Campinas (400km van Palmital) naar Vitória met een overstap in Belo Horizonte (om een idee te geven, van Brussel -> Wenen -> Rome). Helaas had het vliegtuig wat vertraging waardoor ik de vlieger vanaf Belo Horizonte miste en dus direct 3u vertraging opliep. Gelukkig kon ik mijn familie verwittigen die me al stond op te wachten. Eens aangekomen verliep alles vlotjes. Ik heb een zeer leuke gastfamilie. Hoofd van het gezin is Humberto, de gastvader. Dan is er zijn lieftallige echtgenote, Goretti, mijn gastmoeder die gestopt is met werken en dus veel tijd heeft om met haar geliefde gastzoon rond te rijden.. wat een zaligheid! Verder zijn er nog 2 gastbroers, Otávio (of Octavio :p) en Vitor (of Vittor :p). De eerste (en oudste) woont momenteel in Duitsland, dus die ga ik in Brazilie nooit ontmoeten. De jongste zit momenteel nog in Europa en studeert in Rio de Janeiro. Ik ga dus veel tijd als enig kind doorbrengen. Op zich is dat geen ramp, achter mij woont een Italiaanse en we kunnen voldoende afspreken met de andere uitwisselingsstudenten.

Gringos

Over de uitwisselingsstudenten.. in Vitória is er een Amerikaan, een Hong Kong(enaar?? nees?? ik weet het ook niet in het Portuguees), 2 Italiaanse, een Deense en deze Belg. In Vila Velha (gescheiden van Vitória enkel door een brug) zijn er dan nog 2 Finse (als ik me niet vergis), een Costa Ricaanse (net aangekomen) en een Turkse. Veel vrouwelijke uitwisselingsstudentes dus! Vorige week zijn we naar een pizzaria geweest om ons te leren kennen. Viel heel goed mee! Helaas zien een paar me nu aan als halve alcholieker terwijl de Turkse me steeds ’safado’ (iemand die schaamteloos is). +1 voor een goede eerste indruk.

Carnaval

..CARNAVAL! Leuk, super, dronken, braziliaanse meisjes enzovoorts. Alhoewel ik nog niet zoveel mensen kende heb ik me geamuseerd. 2 dagen zuipen op straat met een dansende massa! Ik was afgezakt naar Anchieta (een dik uurtje van Vitória) waar ik met mijn gastfamilie verbleef bij mijn ‘gastnonkel’. Met zijn zoon ben ik dan samen naar Iriri (ligt erlangs) gegaan om een beetje te feesten. Helaas heb ik geen foto’s, maar hier (klikken!) is wel een leuke verzameling foto’s vanuit Rio de Janeiro voor de liefhebbers.

Vanavond ga ik proberen wat fotootjes te maken om aan deze blogpost toe te voegen. Verder ga ik hoogstwaarschijnlijk eind deze maand naar Rio de Janeiro voor een weekje. Het lijstje met bezochte steden groeit! Meer daarover later..

Over het algemeen voel ik me goed hier. Ik mis(te) mijn vrienden (vooral tijdens carnaval!) maar in de plaats heb ik daarvoor al een heel deel leuke avonden met anderen gespendeerd. Ik besef me ook dat ik nog maar 3 maanden en 22 dagen heb. Een dikke 100 dagen, slechts. Ik zou hier gerust nog een jaartje kunnen blijven, maargoed.. het leven gaat door.

Om niet te veel in detail te treden heb ik Jéssica (mijn AFS President) luchtig mijn gedacht gezegd wat tot een ruzie(tje) leidde. Ik heb haar dan ook meegedeeld dat praten met haar voor mij geen zin meer heeft, wat zij niet erg waardeerde. Mijn situatie hier in Palmital ging van kwaad naar erger, veel vrijheid heb ik niet aangezien Jéssica altijd wilt weten wat ik doe of laat.

Helaas pindakaas laat ik niet (zoals andere uitwisselingsstudenten) op mijn kop schijten en vandaar dus heel de historie. Jéssica heeft dan ook nog een paar leugentjes over mij doorgemaild die zelfs AFS België bereikten. Om mijn problemen en frustraties met iemand anders te bespreken ben ik een 10 dagen bij de regionale coördinator gespendeerd. Conclusie: ik heb fouten gemaakt, evenals Jéssica.

Okay, ondertussen wou Jéssica me al naar België sturen, maar gelukkig zijn er ook nog andere AFS’ers die daar absoluut niet mee akkoord gingen, dus moest ik van stad veranderen. Ofwel in de regio (de staat São Paulo), ofwel ergens over heel Brazilië.

Ondertussen had ik mijn counsellor Jan (uit België) gecontacteerd en hem de situatie uitgelegd. Jan anticipeerde direct en dankzij hem kwam er een plaatsje in Vitoria vrij. Het staat nu dus vast, maandag vertrek ik naar Espirito Santo (naam van de staat – Heilige Geest, past wel bij me, niet?). De vlucht zal ongeveer 3 uurtjes duren met een tussenstop in Belo Horizonte.

Enerzijds ben ik erg gelukkig met deze situatie, omdat ik nu opnieuw kan beginnen in een grote stad met wat meer vrijheid (Vitoria heeft 400 000 inwoners) en mogelijkheden, aan de andere kant is het jammer om mijn vrienden hier achter te laten. Ik ben wel van plan in juni even terug naar Palmital te komen voor ik definitief naar België terugkeer.

Om af te sluiten nog wat fotootjes van Vitoria!

De volgende update zal dus uit Vitoria komen, inclusief met een fotootje van de familie!

.. voor ik hier in Palmital afsluit wil ik zeker nog volgende personen (digitaal) bedanken:

- in de eerste plaats mijn familie thuis voor goede raad en steun
- Jan, die meer dan zijn best deed om alles in orde te brengen
- de personen van AFS hier die me geholpen hebben (Fatima, Ivana, Marcia en Karen)
- mijn gastfamilie hier (Di Santi), een familie die ik voor altijd zal herinneren. In het bijzonder de inspanningen van Carla om mij te helpen en altijd klaar te staan met raad

De dag opzich is heel verschillend dan België, vooral het weer dan. -10 a – 15 in België? 30 a 35 graden in Brazilië. Eventjes 40 – 50 graden verschil is voor deze Belg veel. Ik zie dan ook af hier. Kwa drukte is het vergelijkbaar; iedereen is in de weer, kinderen spelen en de stemming is super. Ik geloof dat er een man of 25 was, perfect vergelijkbaar met mijn Belgische Kerstmis.

Veel meer valt er eigenlijk niet te zeggen, al heb ik wel nog wat bewegende beelden!

De planning voor de rest van 2009: over 30 minuten naar een ‘hawaiparty’, morgen rond middernacht vertrekken we naar Santos (dichtbij Sao Paulo) om daar nieuwjaar te vieren. Waarschijnlijk doe ik dus nog een uitstapje naar SP en misschien zelfs Rio de Janeiro.

Verder wens ik iedereen nog een prettige Kerstmis en een gelukkig nieuwjaar vanuit Brazilië!

Tot de volgende! (morgen nog een extra filmpje toevoegen als Youtube meewerkt – staat al op Facebook)

(excuses voor dit zwak schrijfsel, het is hier een heksenkot met veel te veel lawaai om me in’t Nederlands te concentreren :p)

We zijn op donderdagavond om 23u vertrokken richting Camboriú. Na 12 uurtjes stilzitten kwamen we dan aan om direct naar het strand te gaan. De dagen daarop zijn we nog gaan bowlingen, hebben we het spel 100m platliggen gespeeld en heb ik het geluk gehad wat van de stad te kunnen zien.

Natuurlijk hebben we on-ge-looflijk veel plezier gehad, gecombineerd met de nodige liters bier. Nog wat foto’s om een indruk te geven (klikken voor groter formaat):

En dan hét liedje van de trip, BEIJO NA BOCA.. cantei demais com o Rodrigo e José Lucas (e com as mininas, claro!)!

.. en dan zingen we uit volle borst:

Beijo na boca é coisa do passado, a moda agora é, é namora pelado (2x)

E joga as mãos pra cima e bate na palma da mão e mexa o seu corpo vai descendo até o chão (2x)

agora eu quero vê quero vê vc pula, agora eu quero vê quero vê voce mexe,

agora eu quero vê quero vê vc dança, agora eu quero vê quero vê voce beija.

Beijo na boca é coisa do passado agora a moda é, é namora pelado (2x)

E joga as mãos pra cima e bate na palma da mão e mexa o seu corpovai descendo até o chão (2x)

agora eu quero vê quero vê vc pula, agora eu quero vê quero vê voce mexe,

agora eu quero vê quero vê vc dança, agora eu quero vê quero vê voce beija.

Beijo na boca é coisa do passado agora a moda é, é namora pelado (2x)

Feestjes in Brazilie kan je in verschillende categorieën opdelen. Enerzijds zijn er de familieaangelegenheden, de feestjes in de plaatselijke ‘discotheek’ of de gewoon iedereen samen bij iemand thuis.

Het eerste type gaat meestal gepaard met barbeque . Iedereen van de familie komt samen om een wat te zwemmen, te eten en te drinken. Mijn ‘nonkel’ is een zwembad aan het aanleggen ergens (ik begrijp niet echt waar) en in december zou het klaar zijn. Iedereen van de familie word uitgenodigd om samen een dag door te brengen. Meestal is dat een zondag. Deze gelegenheden zijn opzich leuk om een beetje met de familie te lullen. ‘t Is wel heel verschillend dan familiebijeenkomsten in België. Omdat ik een vrij grote familie heb (10 tantes en nonkels en 3 grootouders uit m’n hoofd) is de sfeer daar toch nog iets anders. Hier zien we elkaar ook niet zo vaak, wat wel jammer is. De vader van Valdimir (mijn gastvader) heb ik bijvoorbeeld nog maar 3x gezien in de 2 maanden dat ik hier woon. Ok, een keertje ben ik niet meegegaan toen ze hem een bezoekje brachten maar dan nog is het uitzonderlijk weinig naar mijn gewoonte.

De 2e categorie, feestjes in de plaatselijke ‘discotheek’ is iets leuker. In Palmital hebben we 2 uitgaansmogelijkheden. Aan de ene kant is er de Arena, de andere ‘club’ heet Dubs. De laatste is de kleinste en ook meteen de minste. Ik hou er niet echt van.. ben er een keertje of 2 binnen geweest maar dat was het dan ook. Misschien zou ik in de toekomst er wel eens kunnen draaien, maar dat moet ik nog eens navragen. Ik vrees helaas dat het publiek van Palmital niet zo divers is mbt mijn muziekgenre. Hier is countrymuziek oppermachtig, cowboykledij is hier dan ook een standaard outfit op vrij- en zaterdagen (zucht, inderdaad). Dan is er de Arena. Een zaal waar ongeveer zo’n 1000 man in kan (eigenlijk meer maar dan is de veiligheid ivm brand niet gegarandeerd). Qua oppervlakte denk ik dat RP26 en een deel van de Versuz er nog bij. Vergis u niet, enkel de oppervlakte. Van lichtshows of dikke geluidsinstallaties is er niet echt sprake. Uiteraard is er decoratie maar dat staat toch in schril contrast met Belgische clubs. Ook hier is de muziek steevast country of rock. Het enige voordeel van countrymuziek is dat er ongeloofelijk mooie meisjes op dansen. Als Belg kan je dus rondkijken (wel oppassen wie een vriendje heeft en wie niet – het eerste type is leuker want die zijn moeilijker :p) en naar de mooiste meisjes stappen met de vraag: ”Hey, ik ben Kobe.. ik ben een uitwisselingsstudent van België, kunt ge me leren dansen?”. Bingo! ”Natuurlijk, kom hier”. Pats, binnen. En dan dans je een beetje. Dansen hier is wel stukken leuken dan dansen in België. Je plakt echt tegen elkaar aan en schuurt een beetje. S u p e r. Als je dan eindelijk het dansen door hebt (was wel moeilijk in ‘t begin) wordt het pas echt leuk. Complimentje hier, complimentje daar.. hehe. Ook wordt er daar ontzettend veel gezopen. Allemaal bier uit blik. 350ml pisbier uit een blikje. Met andere woorden: 2 keer rotzooi. De rode lijn in dit zuipfestijn is dan ook ‘quantiteit > kwaliteit’. Doe mij dan maar een fris jupilerke van’t vat of een flesje. Of een Lindemans Kriek. Bier voor vrouwen maar hell, na 4 maanden koeienpis zou een bak Kriek echt wel deugd doen. Helaas zou ‘m snel op zijn vrees ik..

Dan het laatste type, gewoon bij iemand thuis. Voor vanavond heb ik een uitnodiging om bij Alessandra’s thuis iets heel lekkers te gaan experimenten (zo klinkt het toch). Abaxaci com vodka. Vrij vertaald: ananas met vodka. Als ik het goed begrepen heb snijden ze een stuk uit de ananas waar ze dan vodka in doen. Ben benieuwd. Leuke sidenote nu we over ananas bezig zijn. Telkens wanneer ik met een Braziliaan spreek die er rotsvast van overtuigt is Engels te spreken (leerkrachten inclusief) vraag ik (om Ruben van de lama’s grapje in stand te houden): ”How do you say ‘abacaxi’ in English? Aná-nas, or anà-nas?” En dan gaan ze nadenken.. ”Aná-nas?” NAAAAAAAAH PINEAPPLE hehehehe.. en dan staan ze daar idioot. ”Oh jah, wist ik wel..”. ‘t Is me al een paar keer gelukt. Dit grapje heb ik trouwens ook gevraagd aan Robert (ja, die bestofte Mof) terwijl de hele tafel halfdronken was. De afloop bespaar ik je, maar het is een herinnering voor eeuwig hehe. Okay, terug naar het laatste soort feest. Iedereen komt dus samen om wat te drinken of te eten. Soms maken we dan ook pizza of cake oid, en de laatste keer hadden we een Halloween feestje.. ‘t is al praktisch een maand geleden, wat gaat de tijd snel. We moesten verkleed gaan naar Jessica’s (AFS president) huis om pizza te maken met Halloween. Het was leuk, achteraf zijn we met die makeup nog in Palmital iets gaan drinken. Werkt goed als je aandacht wil (wat niet de eerste intentie was)! Paar mensen vroegen me dan ook als ik afgeranseld was :/

De fotoreeks vind je hier: http://bit.ly/4SM6Ar
Wat jullie nog van me tegoed hebben: de schoolreis die ik deze week naar Camboriu gedaan heb, hoe onze gare Mof (Robert) beroofd werd, hoe ik Kerstmis en Nieuwjaar ga vieren en een 3e topic uit de reeks van 5. December wordt de schrijfmaand, hou m’n blog maar in de gaten!

De Braziliaanse keuken op zich is niet zo uitgebreid. Elke dag bonen met rijst, eventueel worst/biefstuk erbij en wat brood. Het eten zelf valt goed mee, maar het steeds opnieuw eten hangt me soms wel de keel uit. Wat ik dan vooral mis aan de Belgische keuken is de diversiteit. De ene dag broodje gezond, spaghetti, voul-au-vent, lekkere Griekse sla en ga zo maar verder.  Niet dat ze hier geen spaghetti of lasagna, pizza of salade hebben, maar het lijkt allemaal wat minder dan wat ik gewend ben. Misschien zijn het wel de geweldige kookkunsten van mijn ouders waardoor het Braziliaans eten gene vette lijkt.

Waar het standaard-eten in Belgie volgens mij beter is, is er 1 gerecht dat in Brazilie zonder enige twijfel alle Belgische gerechten de pan uit veegt: churrascou (zie de fotoreeks hieronder, jummie!). Brazilianen kopen een groot stuk vlees (soms een heel been), doen er grof zout en wat BBQ-kruiden op en leggen het dan op de BBQ. Waarom het hier zoveel beter is weet ik niet. In vergelijking met Brazilie is onze BBQ vrij ‘droog’. Ook gebruiken wij veel kleiner en verfijnd vlees, maar het smaakt gewoonweg veel beter hier. Er is hier dan ook praktisch elke week een BBQ. Uiteraard is de ene al wat beter dan de andere, maar godzijdank ga ik deze zaterdag naar een verjaardagsfeesje van Rafael (25j) en verzorgt zijn pa de BBQ; om uw vingers bij af te likken.

Het gewicht dat ik hier dan ook al ben bijgekomen is zonder enige twijfel BBQ-gewicht. Een biertje erbij, brood (a la tijgerbroodje) en tomaten in stukjes, doe daar wat worst en vlees bij en je hebt een ontzettend smakelijke maaltijd. Het leuke aan BBQ is ook de sfeer die er rond hangt. Iedereen zet zich op zijn gemakske neer, wacht op de volgende ronde vlees en neemt dan af. Er wordt gelachen en gedronken, typisch Braziliaans.

Wanneer ik praat over de Braziliaanse keuken heb ik het enkel over de vaste maaltijden. Een ander onderdeel zijn cocktails en sucos.

Cocktails, zoals iedereen weet, zijn ontzettend lekker (en zoet!) maar als je teveel te snel drinkt komt de hele zooi er weer uit, wat ik zelf heb ondervonden. Caipirinha is volgens mij zowat de bekendste cocktail van Brazilie, die hier dan ook heel lekker wordt gemaakt (voor 2 tot 4 euro). Helaas heb ik me in Porto Seguro helemaal laten gaan in combinatie met bier en vodka, en sindsdien heb ik geen caipirinha meer aangeraakt. Ik moet ‘t niet meer hebben, bah.

Dan de sucos. Sucos zijn eigenlijk niets meer dan vruchtensappen. Deze worden altijd met water of melk gemaakt. De melk is niet zomaar gewone melk, maar een mensel van suiker en melk en nog iets wat me nu niet te binnen schiet. Mijn favoriet is banana com leite, een soort bananenmilkshake. Limoen met water is ook onzettend lekker. Een suco kost zo’n 3R$, 1 euro en een klets. Wij, uitwisselingsstudenten, zitten dan ook praktisch elke dag aan een van zijn terrastafeltjes

Om mijn verhaaltje af te sluiten, zijn hier nog 2 foto’s!

Vlnr: Alessandra (Italie), Robert (Deutschland), Ronja (Germany), Eren (Turkije), Kobe. En dan vanonder is er nog Amelia (Allemange). Voor de specialisten is het dus duidelijk dat 3 van de 6 Duitsers zijn. Heerlijk voer om je mee te vermaken, vooral Robert.

Van links naar rechts: de papa (Valdimir), Bruno (14), ikke, Diego (18), Eren (18), de mama (Carla).

Diego zit op de universiteit op 2 uur rijden, en die komt enkel in de weekends thuis. Valdimir heeft een eigen bedrijfje wat de boekhouding van andere bedrijven doet / controleert. Carla heeft een eigen kindercreche met zo’n 70 kinderen. We leven in een relatief klein huisje, maar we hebben alles wat we willen. Een keer pizza bestellen, hot dog etc kan er allemaal vanaf.

Het belangrijkste echter, we hebben onze vrijheid ‘terug’!

PS: de hele serie van deze fotoreeks staat ook op mijn Facebookaccount. Volg deze link: http://bit.ly/5OhXO.

PS2: in dit filmpje komt Eren nog effe in beeld! Hij had tijd te veel + mijn ipod..

En dan dit filmpje nog. Even in het kort het verhaal schetsen: vorige maand in Porto Seguro zaten we aan het strand. Er zijn daar heel veel gasten die rondlopen met allerlei prularia evenals een soort ‘kapper’ die dit soort geintjes bij mensen uithaalt. Ik zei ervoor al tegen Eren dat ik het best gay vind. Iets later, toen ik uit die heerlijke zee kwam zag ik tot mijn verbazing dat Eren neerzat op een stoeltje. Juninho erlangs. Onder het deskundige doch ietwat ‘foute’ advies van Juninho had Eren zich laten overhalen om zichzelf voor eeuwig belachelijk te maken. Alleen had hij het zelf nog niet door.

Soit, gaandeweg ging ik af en toe eens kijken hoever hij bezeikt werd (zo’n complete snit duurt toch een uur of 2). Die ‘kapper’ had natuurlijk geen spiegel bij dus Eren kon niet echt zien wat er aan het gebeuren was. Hij kon alleen mijn grijns tot aan mijn oren zien. Natuurlijk verdedigde Juninho deze snit, aangezien hij dat supergeweldigoverdonderendsexy vind. Zegt genoeg lijkt me.

Toen kwamen we terug in het hotel, liep Eren naar de spiegel en besefte hoe laat het was. Het ergste was dat hij er 50 reais voor betaalde (20 euro). Ik adviseerde hem dan ook meermaals om onmiddelijk die rotzooi uit zijn haren te doen, iets wat Juninho op stang jaagde. Hij werd lastig op me omdat ik Eren bleef uitlachen met zijn kapsel.. hij wou die avond zelfs niet meer met me praten. Die avond heb ik dan ook dit filmpje gemaakt.

Pittig detail: de volgende dag kwam ik onze kamer binnen en zag ik dat hij ze aan het verwijderen was.  (Juninho didn’t like it)

Wat ik niet verwacht had hier in Brazilie is dat de computers zo slecht zijn. Een foto op Facebook plaatsen is een ramp, hier en daar eens een kleine afbeelding maar een foto van om en bij de 2 volledige megabytes is not-done. Lukt gewoon niet. Zelfs foto’s van mijn fototoestel naar de PC kopieren is moeilijk. Dit bakje draaft dan op hetzelfde tempo als de Brusselse ring in de ochtendspits. Foto’s zal dus erg beperkt blijven, een verhaal schrijven is relatief makkelijk (maar dan nog).

Maar o eindelijk heb ik dan tijd gevonden om nog eens iets te schrijven. Waarom duurde het dan zo lang? Eerst en vooral, de tijd vliegt hier. Ondertussen zit op een dag na al 2 maanden hier in Brazilie, terwijl het als 1 maand voelt. Toen ik de 15e een berichtje postte had ik ook effectief in gedachten om voor het volgende weekend iets neer te pennen. Niet dus. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet altijd tijd zat had. (PS: ik moet nu een anderhalf uurtje wachten op de download van mijn favoriete show, Heroes, dus ik kan wel effe verder)

Een andere reden is dan ook het verwisselen van gezin, iets wat ook niet zonder slag of stoot verliep. Begrijp me niet verkeerd, er zijn geen gewonden gevallen maar persoonlijk was de keuze voor mij erg moeilijk.

De situatie is geleidelijk aan verslechterd. De primaire oorzaken waren Juninho en Stefhany. Jaloezie is volgens mij een waarde in hun opvoeding zoals met mes en vork eten een waarde voor mij was. Het is moeilijk voor te stellen van buitenaf, maar letterlijk elk detail, elk gesprek, elk moment moesten we samen spenderen en samen delen. Op zich is daar niks mis mee, maar 2 18 jarigen combineren met 12 en 14 jarige pubertjes ging gewoon niet altijd. Uiteraard probeerden we (Eren en ik) echt wel om samen tijd te spenderen, maar op momenten wil je ook gewoon dingen zelf doen. Maar dat mocht dan niet. Lucimara had ook een vaste regel waar ze niet van wou afwijken: ”Samen uit, samen thuis.”. Serieus, geen probleem maar je kan toch niet verwachten dat we 24/7 samen zijn voor alle kleine dingen. Natuurlijk ergert Stefhany zich als Eren en ik meisjes nafluiten, en ergert Juninho zich als we het goed kunnen vinden met anderen. Ipv te anticiperen en effe het initiatief te nemen (langs hun kant) lieten ze zich altijd maar meeslepen in de situatie. Resultaat: om de 10 dagen een serieus gesprek (a la 2 uur aan een stuk) met de familie en Jessica -> oplossen van problemen -> 10 dagen later opnieuw gesprek voor andere problemen op te lossen. Het leek alsof we het gras afreden maar het bleef  groeien. De oorzaak, de basis van ons probleem werd niet aangepakt.

Maar het is oneerlijk als ik alle schuld op hun 2 steek, wat ik ook absoluut niet wil doen. Uiteindelijk hebben ze ook positieve kanten. Een fundamentele fout ligt volgens mij ook bij hun opvoeding. Je laat als ouder een kind van 11 jaar niet tot 3u ’s nachts uitgaan. Dan mag het nog een speciale-school-gerelateerde avond zijn (soort van schoolbal), voor mij is dat gewoon in alle opzichten fout. Gewoon f o u t. Ik heb dan ook mijn gedacht gezegd erna. Je kan toch niet verwachten dat iedereen happy is met een regeling die over heel de lijn identiek is voor zowel 18 als 11 jarige personen. Eren en ik voelden ons dan ook regelmatig ‘benadeeld’. Verder was Eren hier ook meer drastisch in als mij (imho). Als hem iets tegenzat had hij ook geen bezwaar om letterlijk te zeggen waar het op stond. 1 keer vond ik dat hij zich iets meer moest inhouden (hij bleef wel netjes, daar niet van) maar alle andere keren was het gewoon rechtvaardig volgens mij.

Zonder in detail veel uit te leggen wil ik 1 ding bespreken wat voor mij de druppel was. Een zaakje wat me tot op vandaag nog altijd tegenzit. Een maandje geleden had ik op onze PC een foto van een vriendin. ’s Avonds, toen ik terug op de PC inlogde zag ik dat het woord ‘BITCH’ onder die foto geschreven was. Op dat moment reageerde ik er niet op, maar ’s avonds (rond een uur of 11) heb ik ze dan beiden op een rustige manier geconfronteerd met dit voorval. Ik heb ze rustig gevraagd waarom -in hemelsnaam- ze dat deden. Het simpele antwoord van Juninho was dan.. ‘omdat we daar zin in hadden’. En dat moment ging er voor mij echt over. Elke keer dat wij iets fout deden moesten we alles tot op het detail uitleggen, wie / wat / waar / waarom / wanneer en ga zo maar verder. Dan doen zij iets dergelijks en komen ze met zo’n uitleg af. Niet dat ik een geldige reden kan verzinnen om zoiets te doen, maargoed.. Verder voelde ik me ook echt slecht dat ze gewoon het lef hebben om zoiets te doen. Ze kennen die persoon helemaal niet, weten niet waarover ze spreken etc. Ik heb dan ook tegen Juninho gezegd dat, moest hij mijn broer in Belgie zijn en zoiets flikken, ik ‘m een lap in zijn gezicht zo geven. Eren beaamde dat hij precies hetzelfde zou doen. Maar ik denk dat Juninho het gewoon nog niet helemaal snapt.

Verder is er ook een vorm van homoseksualiteit bij hem. Zowel ik, Eren als vrienden van hem denken daar hetzelfde over. Ik denk dat hij af en toe wat last had van zijn hormonen. Kort voorbeeld: Eren liet een foto zien van Mister Universe (ontbloot bovenlijf) uit Turkije (waarom weet ik niet, misschien had ‘m ook efkes last van zijn hormonen) waarop Stefhany reageerde zoals elk 11 jarig meisje.. ‘WAAAUW HOE MOOI’. Nu het grappige was dat Juninho precies hetzelfde reageerde.. -.-’ komaan dude. Hij zei ook nog iets in de zin van ‘laten we naar Turkije gaan, schone mannen daar’.

Soit, waarom was het dan moeilijk om te veranderen? Omdat mijn gastouders en Ana Clara absoluut geweldig waren. Respectievelijk Eliseu, Ana en Lucimara waren de leukste personen. Ana Clara was soms -zoals elk 5 jarig kind- bloedirritant, type’tje haal-de-plakband-uit-de-kast-en-plek-die-mond-dicht maar 95% van de tijd is da gewoon het grootste schatje van Brazilie. Ze vroeg waarom we gingen verhuizen, ik antwoordde haar met ‘omdat jij ons altijd zo vroeg wakker maakt voor school!’ wat ze dus echt geloofde. haha

Verder dan Eliseu. Volgens mij een van de personen waar ik me het beste mee kan verstaan (figuurlijk dan – hij spreekt geen woord Engels :p) hier in Brazilie. Ik hou van zijn ‘correct is correct’ denkwijze. Ik had ook nog het ‘geluk’ om een echte ruzie tussen hem en Juninho mee te maken, een van de laatste dagen dat we er waren. Was ik effe blij dat ik niet Juninho was. Uiteindelijk had Eliseu gelijk, Juninho was effectief in de fout. Zo zijn we dan verhuisd naar het huis van Jessica (lokaal AFS-chapter) en hebben we daar 1 nacht geslapen. De volgende dag zijn we verhuisd naar ons nieuw gezin..

.. en daar ga ik het voorlopig bij houden. Ik moet enkel een paar foto’s op deze container zien te kopieren en dan zal ik meer vertellen over de gezinssamenstelling INCLUSIEF een foto. En meer.. stay tuned!